تنها درختی که بوسه های تبر را چشید می داند....
اسمم یادم نیست
شما مرا ندیده اید؟!
نمی دانم کجا دقیقآ خودم را دیدم
فقط می دانم
گوزن ها اسم مرا روی فرزندانشان می گذاشتند
تا پلنگ شوند
و بار دار سینه ی دیوارها
بعد توی آینه ها آنقدر تنها باشند
مثل من
با کلاه گشادی که روی سرشان قاضی شده است
درخت بکشند
درخت بشوند
درد بکشند
مرد بشوند
درد در من درخت می شودو
لای آن شاخ و برگ تنهایم
هیچ کس بینمان نمانده ببین
با تو تا حد مرگ تنهایم
لطفشان زخم روی زخمت زد
تا نفسهات جیغ تر بشود
دست هایی همیشه در کار است
تا که زخمت عمیق تر بشود
عمیق همین محکمه را محکم بزن توی گوشش
تا هیچ گوشی همراهی
به هیچ کجای دنیا وصلش نکند
وصله ی ناجوری شده ای روی دامن این روزها
که چندان هم پاک نیست
تمام آنتن ها حول و حوش شاخ های خودت می گردد
آقای گوزن
شما مرا ندیده اید؟!
عروسک ها هنوز پشت پنجره نشسته اند
برای تعبیر خواب هایم
که باز شودو کسی که قرار نیست
بیاید
چوپان خواب هایم دروغ گوست
توی این شهر گریه می بارد
و درختان که بغض می کردند
برگ ها نا گذیر چیده شدن
زخم ها نا گذیر از دردند
نای پرواز آهمان از دل
توی غمباد چاهمان خشکید
چشم امید جمعه ها دست
ذوالفقار خلیفه را می دید
این پنجره ها تعطیل است!
مثل همه ی جمعه ها
وقتی پله پله از ثانیه هایش بالا می رود
می ریزد توی اذان مغرب
بعد خودش را پرت می کند
روی سنگفرش شلوغ شنبه های هر روز
عابران هر روز
و هر روز هایی که دعا می کردند
اسمشان جمعه نباشد
اسمم یادم نیست
چراغ ها زرد بود
فقط زرد بود
و بوق ها هی ممتد می شد
تا قرمز بریزد
روی آینه های دراز به دراز کوچه
و
کوچه تاریک می شد و زخمی
کوچه در بهت صحنه باقی ماند
روی جیغش سکوت می پوشید
مرگ اما برهنه باقی ماند
به مناسب ترین مکان بر خورد
خنجری توی کوچه ای بن بست
رد دستی کشیده بر دیوار
ارتباطی که حاصلش زخم است
دختری روی نعش خود خم شد
طعم لبهاش داشت می پوسید
یاد لبهای داغ معشوقش
لب سرد جنازه را بوسید
سنگ هایی...که سمت بال و پرش
سنگ هایی...که پر زدن تعطیل
از شما انتقام می گیرد
انتقامی شبیه عامل الفیل..